Inhoud
Mijn werk handelt over het menselijk leed dat verspreid wordt over het internet.
Websites vol slachtoffers van geweld en racisme zijn de inspiratiebron. De slachtoffers die in
mijn werken naar voren komen zijn geselecteerd uit grote hoeveelheden foto’s en staan
daarom symbool voor moorden, ongelukken en oorlogsslachtoffers in het algemeen.
Dit leed wil ik, op een waardige manier, aan een groot publiek laten zien door een medium te
gebruiken dat de meeste mensen begrijpen en bovenal accepteren. Ik maak daarom tekeningen
die van een hoge technische vaardigheid en toewijding getuigen en tegelijk een grote
aantrekkingskracht bezitten door hun verleidelijke kleuren en schoonheid. Ik lok de kijker in
een val van schoonheid om ze daarna te confronteren met een werkelijkheid die de meeste
mensen hardnekkig verdringen.
Mijn werken zijn een ode aan de gestorven mensen die ik afbeeld; ik voel me een plastisch
chirurg die een misvormd lijf zijn schoonheid weer teruggeeft of een uitvaartverzorger die een
lijk aflegt. De wonden en het bloed worden als het ware verhuld in een organisch geheel van
lijnen, teksten, symbolen en onderliggende tekeningetjes die ontstaan uit vrije associatie.
Woorden en zinnen die in mij opkomen gedurende het maken van mijn tekeningen worden er
in verwerkt; dit kunnen fictieve gesprekken zijn van getuigen die commentaar leveren op de
situatie maar ook mijn eigen frustraties en gedachten die opkomen bij de personen in mijn
werk. Ook beelden die mij invallen worden gebruikt, dit kan bijvoorbeeld het uitzicht vanuit
het atelier zijn of tv beelden die mij bij zijn gebleven. Het is een gecultiveerde vorm van het
gedachteloos maken van krabbels op een blaadje bij de telefoon. Een taal die tegelijk
wanhopige machteloosheid en frustratie uitdrukt maar ook getuigt van een sterk gevoel van
engagement. |
|
|